Norsklæreren 3-26
Nokon kjem til å gå på do
Eg har ofte tenkt at Jon Fosse burde skrive ei bok om skulen. Og klasserommet. Om dei unge. Om dei gamle. Elevane og lærarane.
Lærar: No skal vi lese Fosse
Elev 1: Fosse. [lang pause]. Kven [sensurert ord] er Fosse
Elev 2: Eg veit kven Fosse er
Lærar: Veit du kven Fosse er
Elev 2: Ja, det veit eg
Elev 1: Du veit alt, du
Elev 2: Eg veit ikkje
Lærar: Kva veit du ikkje
Elev 2: Veit ikkje
Lærar: No kan du få vite kven Fosse er
Elev 1: Vil eg vite kven Fosse er
Elev 2: Kan eg gå på do
Lærar: Kan du ikkje vente litt
Elev 2: Eg kan vente, men eg må
Lærar: Må du eller må du
Elev 2: [pause] Må vente
Alle desse samtalane der det vesle livet møter det store livet, dei store spørsmåla. Alle desse menneska som ikkje alltid evnar å uttrykkje kva dei eigentleg vil eller kan eller føler eller må. Alle pausane og alt det usagde. Det vi ikkje klarer å romme i klasserommet. Har vi ikkje tid? Har vi ikkje ord for det?
Denne utgåva av Norsklæraren er eit temanummer om Jon Fosse i anledning lanseringa av filmen Kjærast. Filmen er laga av Erik Poppe, og manuset er det einaste originalmanuset til film Jon Fosse har skrive. Eit håp filmskapar Poppe har, er at filmen kan opne døra til Fosses forfattarskap for fleire unge. Verda Fosse tilbyr lesarane sine, er så annleis enn den mange unge lever i. Ho er sakte. Ho er ordknapp og ettertenksam. Ei verd som toler at det er stille. Nett slik eit godt klasserom er?
I denne utgåva av Norsklæraren kan du lese eit intervju med Erik Poppe, du kan lese om angst og religiøsitet i Fosses tekstar, du kan lese om barnelitteraturen til Fosse, og du får eit didaktisk opplegg til å arbeide med filmen Kjærast.
Kan du – slik Poppe vil i filmen – finne dei små augeblinkane i klasserommet som utvidar seg til å bli ei kjensle, ei livserfaring? Å lese Fosse med elevane dine kan hjelpe dei å finne eit språk for det usagde. Slik at dei kanskje forstår betre kvifor nokon kjem til å gå på do. Også midt i timen.
Jorunn Øveland Nyhus, redaktør
